Nieuwe buurman (liefdesverhaal)
Slaperig struinde ze door het huis. Het was nog niet helemaal licht buiten, maar ze wilde de lampen niet aandoen. Ze was geen ochtendmens en liep iedere ochtend opnieuw slaapdronken door het huis. Nu het die nacht laat was geworden al helemaal. Het geboor en gedreun begon weer in het huis naast het hare. Ze was benieuwd wat voor mensen haar nieuwe buren zouden zijn. Vreemde mensen, daar was ze al uit want het was zaterdagochtend, voor achten. Toen zij in dit huis was komen wonen, drie weken eerder had ze ook het nodige kabaal gemaakt. Toch was ze zelf zo moe van al het werk dat het gekost had, dat ze niet het minste greintje begrip kon opbrengen. Als haar buren zich voor zouden komen stellen zou ze er meteen iets van zeggen.
Haar muur trilde door het boren. Het leek wel of het hele huis werd verbouwd en even was ze bang dat de muren naar beneden zouden komen. Als haar verf het niet zou houden zou ze werkelijk woest worden. Dit waren al oude woningen en ze had geen reserves gehad om een stukadoor te laten komen en de hele boel opnieuw te laten stuken. Terwijl ze zich probeerde te concentreren op de tabellen op haar beeldscherm die ze wilde begrijpen hoorde ze een immens lawaai. Een paar tellen later ging de deurbel. Een snelle blik op de klok leerde dat het half tien was. Veel te vroeg voor deze zaterdag.
Ze opende de voordeur en haar adem stokte. Voor haar stond een man gekleed in een stoffige overal. Door het mondkapje zag ze enkel ondeugende ogen en een paar warrige plukken haar. Wat een ogen, dacht ze meteen. “Ik had hier liever gestaan met een leeg kopje waar suiker in kon,” begon de man, “maar helaas heb ik de muur een beetje teveel gesloopt. Ik zou een telefoontje moeten plegen, maar mijn accu is leeg. Zou ik hier heel even mogen bellen? En aangenaam, ik ben de nieuwe buurman”.
Wat een brutaliteit voor een eerste ontmoeting, dacht ze nog. Een rilling ging door haar lijf. “Het is koud hier in de deuropening. Kom binnen”. Zei ze kortaf, wil je koffie? Haar aandacht was bij de koffie, waardoor ze niet zag dat hij in de gang zijn overal en mondkap afdeed. Op het moment dat ze naar hem toe draaide om te vragen hoe hij zijn koffie dronk hapte ze naar adem. Wat een goddelijk lijf had die man. Ze was ook veel te lang alleen verzuchtte ze in zichzelf.
Alsof hij haar gedachten kon raden boorden zijn ogen zich in de hare. “Kun je het hebben?”, vroeg hij speels. Een vurige blos verscheen op haar wangen. Ze draaide haar hoofd weg, maar zag nog net een lachje om zijn mond verschijnen. Wat een heerlijke lippen had hij. Hij kwam naar haar toegelopen. “Kan ik je helpen, ergens mee?”, de vraag was uitnodigend, te uitnodigend. Ze moest het aanrechtblad vastgrijpen om niet te wankelen. “Nee dank, ik red me prima en dat wil ik zo laten”. Hij plukte een onzichtbaar pluisje van haar trui, haar huid gloeide op de plek waar hij haar aan had geraakt. Zijn adem klonk dicht bij haar oor. “Met wat dan ook”, fluisterde hij hees.
Ze kon zich niet langer bedwingen en duwde haar lichaam tegen zijn ontblootte bovenlijf. Alsof hij haast had trok hij haar tegen zich aan, schoof haar rokje langzaam omhoog. “Is dit wat je wilt”, vroeg hij plagend? Ze werd gek van verlangen, wrong zich los en pakte zijn hand. Langzaam en heupwiegend leidde ze hem naar de slaapkamer, waar hij de rest van zijn kleren uit begon te doen. Ze knikte goedkeurend, terwijl zij hetzelfde deed. Hun verlangen smolt samen en ze bedreven de liefde. De liefde ja, soms is het nodig om een rollenspel in te voeren om binnen een oude en langdurige liefde weer het nodige vlammetje aan te wakkeren.
