Lang leve de liefde (liefdesverhalen)
Zenuwachtig stapte hij uit de bus. In de weerspiegeling van de met reclame volgeplakte winkeletalages controleerde hij snel hoe hij eruit zag. Hij was aan de late kant. Om half negen zou er een ontmoeting met een wildvreemde vrouw plaatsvinden. Ze hadden afgesproken voor een neutraal restaurant in de binnenstad van haar woonplaats. De helft van zijn zenuwen kwamen voort uit het feit dat hij bang was dat hij haar niet zou herkennen. Ze had een uitgesproken gezicht gehad op de foto, maar eerdere ervaringen leerde hem dat de meeste vrouwen er in het echt heel anders uitzagen.
Photoshoppen, dat konden vrouwen goed. Photoshoppen en schoenen kopen. Zeuren konden de meesten ook wel. Iets waar hij uitgeput van kon raken, en ze leken het zelf niet door te hebben. Nee, erg positief keek hij niet meer tegen vrouwen aan. Was er dan geen enkele die zijn aandacht vast kon houden? Misschien deze, al wilde hij de hoop niet toegeven. Dat was helemaal niet stoer. Hij had nogal wat vrouwen gezien de laatste jaren. Niet dat hij enig probleem had met daten. Het zorgde minimaal voor leuke verhalen tegenover zijn vrienden in de kroeg.
Terwijl hij naar het bewuste restaurant liep voelde hij in zijn broekzak of hij zijn portemonnee had. Hij had dit in de bus al meerdere keren gedaan. De vorige keer dat hij met een vrouw had afgesproken was hij zijn portemonnee wel vergeten. Wat had hij zich geschaamd, maar zijn gene was als sneeuw voor de zon verdwenen toen de betreffende vrouw als een viswijf had staan gillen dat hij een vieze parasiet was. Ineens voelde hij opluchting dat hij haar diner niet had hoeven betalen, en gelukkig had zij geld genoeg bij gehad. Natuurlijk had hij haar daarna nooit meer gezien.
Onopvallend liep hij wat rond op het plein. Hij zag haar niet, was ze al weggegaan? Zijn telefoon ging. “Hallo”, nam hij onzeker op. “hé met mij, ik ben al naar binnen gegaan. Klopt het dat ik je zie lopen hier? Heb je een grijze blouse aan en een spijkerbroek?” “Ja dat ben ik, ik kom wel naar binnen”. Zijn hart maakte een sprongetje, wat had ze een vrolijke stem. Waarom hadden ze eigenlijk nog niet eerder gebeld.
Op het moment dat hij naar binnen liep zag hij haar zitten, glanzend haar, stralende ogen. Wat had ze een mooi gezicht. Net als op de foto maar dan tien keer zo goed. Haar neus gaf haar gezicht een eigenwijze uitdrukking, haar ogen flonkerde toen ze hem toelachte. Hij was op slag verliefd, zonder haar te kennen. Ze had haar armen nonchalant op het tafelblad gelegd, haar handen ineen gevouwen. Zou hij ze aanraken? Hij wilde zijn hand langs haar wang halen, voelen of ze zo zacht waren als ze eruit zagen. Het liefst wilde hij haar in zijn armen nemen.
Het gesprek verliep alsof ze elkaar jaren kenden, toch aftastend. De spanning was om te snijden. Ze leek hem ook wel erg leuk te vinden, zag hij het goed dat haar gedrag een weerspiegeling was van het zijne? Daar had hij iets over gelezen op het internet, op dezelfde site als waar hij haar van had leren kennen. Al zijn vooroordelen over vrouwen verdwenen als sneeuw voor de zon. Vanaf het moment dat hij haar had gezien wist hij dat zijn wilde jaren achter hem lagen.
De obers waren al voorzichtig begonnen met het schoonmaken. Uren hadden ze geprobeerd om het stel zo subtiel mogelijk weg te kijken, maar ze hadden niets in de gaten gehad. En ergens vonden ze het wel prima, zoveel romantiek en spanning zagen ze niet zo vaak. Eerder waren het uitgebluste branden bij stellen die allang bij elkaar kwamen. Op het moment dat hij haar stoel naar achteren schoof en haar in haar jas hielp keek iedereen hen aan. Dat was zijn kans. Hij boog zich naar haar toe en kuste haar zacht op haar mond, en zij beantwoordde zijn kus. De eerste ober stond op van zijn werk en begon in zijn handen te klappen. “veel geluk jullie samen, lang leve de liefde”.
