Ik mis je! (liefdesverhaal)
Het gejuich verstomde, de lichten gingen uit. Dirkje stootte haar vriendin aan. “heb je gezien wie er tegenover ons zit?” “nee, wie” fluisterde Sanne terug. “Je ex! Peter”. “oh god, niet nu” zei Sanne in haar paniek harder dan de bedoeling was. Peter had Sanne een maand geleden verteld dat hij niet meer verder met haar wilde, hij wilde nog zoveel plekken in de wereld zien, en Sanne had die behoefte niet. Hij kon maar beter vrij zijn.
Sanne speurde de donkere zaal zo onopvallend mogelijk af, terwijl de acteurs hun beginapplaus in ontvangst namen en hun posities innamen. Haar hart sloeg een slag over. Daar zat hij, nu al geboeid door het trio op het toneel. Die passie van hem, die interesse voor alles wat hij deed, die aandacht voor elk detail dat hij bekeek alsof hij het voor het eerst zag had haar zo enorm in hem aangetrokken. Zo keek hij ook altijd naar haar, vanaf het eerste moment dat ze elkaar zagen. Die blik was nooit helemaal weggegaan, maar minder geworden in de loop der jaren.
Alsof hij het aanvoelde draaide hij met een ruk zijn hoofd haar richting uit. Hij zag haar, schrok en keek snel weer weg. Nu pas keek Sanne verder, met wie was hij hier. Toch niet met die blonde vrouw naast hem, ze kende haar nog ergens van. Waar haalde hij het lef vandaan om zo snel nadat het uit was met een ander uit te gaan. Jaren waren ze samen geweest. Hij had zo’n gat geslagen in haar leven, en hij was daar nu al overheen? Opnieuw ving ze zijn blik, ditmaal iets langer.
Dirkje legde haar hand om die van haar vriendin. “rustig maar, ontspan je”. Probeer je te concentreren op de voorstelling, anders kunnen we beter naar huis gaan. Sanne deed haar uiterste best om zich van de spanning te ontladen, haar nek voelde stijf en de spanning trok door haar rug. “Gatver, ik wil gewoon weg hier. Kijk nou hoe hij onbeschoft naar me zit te kijken”, siste ze, “en hoe die vreselijke vrouw naast hem begeerlijk naar hem opkijkt”.
Sanne graaide naar haar tas, greep driemaal mis en wilde haast de zaal verlaten zonder. Ze moest hier weg, een benauwd gevoel sloot zich om haar hart. “toilet, ik moet naar het toilet. Ik ga flauwvallen”, hijgde ze benauwd. In het toilet barste ze in tranen uit. De deur ging open, de blonde vrouw die naast Peter had gezeten kwam binnen schuifelen. “Sorry dat ik stoor, ik zag je vertrekken. Gaat het goed met je?” “Weet jij wel wie ik ben? Wie ben jij? Wil ik wel weten wie jij bent?” Net op het moment dat Sanne wilde uithalen begon de blondine te lachen. “Ik weet het, mijn naam is Fiona, ik ben een collega van Peter. “Oh god, dus hij wil het land uit met jou en dat kom jij me inwrijven?” Opnieuw barste Sanne in tranen uit.
“Nee, helemaal niet. Wat denk jij nou? Ik heb hem hierheen gelokt, hij is ontzettend boos op me, want hij wil niet dat ik me met hem bemoei maar ik word gek van het gezeur om jou dat ik elke dag aan moet horen, hij mist je. Hij heeft je een keer aangewezen toen we jou en je vriendin hier tegenkwamen tijdens een lunch in de stad. Toen ik je vriendin herkende bij het kaartverkoop toen ik kaartjes kwam halen als cadeau voor mijn moeder, en haar jou hoorde bellen over deze voorstelling besloot ik dat jullie elkaar maar weer eens moesten zien. Daarom ben ik zelf met hem gegaan. Hij staat nu buiten de wc deur op je te wachten”. “Mist hij me? Hij was degene die niet meer wilde”, antwoordde Sanne stomverbaasd.
Sanne wierp een blik in de spiegel, knalrode ogen keken terug. Vol plotselinge energie besloot ze dat het niets uitmaakte hoe ze eruit zag. Hij miste haar. Hij wilde bij haar zijn. Zij zou met hem meegaan de wereld in, ze zouden samen komen. Zonder tas rende ze de deur uit, recht in de armen van Peter.
