Erica
Erica
Waar het water voorzichtig kabbelt tegen de kaden van de Westerschelde ...
Waar de Zeeuwsche Noordzee zich samensmelt met de zon ...
Dat zijn de oude vissers nog de helden ...
Waar Wielingen en Deurloo zich verzoenen met golven zo magistraal ...
Waar harmonie, tederheid en liefde nog hand in hand gaan ...
Daar ligt gelegen een dorpje uit een ver vervlogen verhaal ...
Daar ligt Breskens, waar de trots van West Zeeuwsch Vlaanderen zal voort bestaan.
En in Breskens woont een meisje.
Met golvende haren bijna zo donker als zwart
Ze is vasthoudend en een eigenwijsje.
Maar op de juist plaats haar hart.
Want zonder haar mist West Zeeuwsch Vlaanderen haar trots,
Ze is het glinsterend kristal in de doffe klei,
Ze is aardig, lief en in de branding een rots,
Het meisje van de zee, Erica dat ben jij.
